dissabte, 24 de maig del 2014

Fils invisibles...



Com heu pogut observar, fins ara no he fet cap comentari a aquest bloc sobre les exposicions de les vostres interessants unitats didàctiques. Avui, però, no puc deixar de fer una excepció... 
Considere que l'última activitat que ens van presentar Ana, Consu, Sílvia, Tània i Vero, més enllà de ser una proposta per a l'aula d'infantil, va convertir-se en un moment extremadament especial per a totes nosaltres.

Resulta difícil explicar la intensitat d'aquells instants... Potser les llàgrimes d'agraïment, d'amistat, d'estima i reconeixement, que ens van venir als ulls, són una mostra més del nostre caminar i avançar en el món de les emocions. En tot cas, malgrat que una fotografia no pot copsar el que allí vam sentir, sí que n'és un testimoni dels somriures de felicitat i les mirades espurnejants de vida amb que vam finalitzar el Taller.

Quan al llarg d'un viatge es comparteixen emocions, entre els companys i companyes de viatge es creen uns  vincles invisibles que perduren en el temps. El fil de llana que ens va unir l'altra vesprada simbolitza aquests vincles...

No trobe millor manera de posar punt i final al blog d'aquest Taller, que escriure aquestes paraules d'agraïment i adjuntar-vos la fotografia del moment.
Amb tot el meu afecte.

Una abraçada
Enric

19 comentaris:

  1. De la mateixa manera que tu ens agraeixes eixos moments, jo personalment, voldria agraïr totes les situacions que has propiciat al llarg d'aquest quatrimestre per tal d'ensenyar-nos més enllà dels llibres de text.
    Crec que tots pensem que aquest tipus d'activitats i dinàmiques propicien l'aprenentatge de certes habilitats socials que no sols ens afavoreixen de manera personal sino també a nivell profesional. És una llàstima dispondre de tan poc de temps, perquè aquesta asignatura ha sigut per a mi una de les més profitoses d'aquest tercer curs a la facultat de magisteri. Pot ser, no tingues molta experiència, però sens dubte has aconseguit que treballem els continguts d'aquest taller d'una manera diferent però sobretot profitosa, i això, és el més important...que com a futurs docents no ens oblidem de formar-nos i de seguir aprenent. Espere que poc a poc les metodologíes que es practiquen a les aules d'aquesta facultat sofrisquen un canvi. Al cap i a la fi et quedes amb lo significatiu, no amb la informació que contenen els milers d'articles que no tenen cap sentit amb la nostra realitat social. I sense més "rotllos" em despedisc!
    Moltes gràcies per totes les emocions que ens has fet sentir i exterioritzar! I a la resta de companys, dir-vos que ha sigut un gran plaer compartir aquest any amb vosaltreS! De debó, sou tots una canya!

    FELIÇ ESTIU A TOTHOM!

    ResponElimina
  2. Como bien dijo una compañera, el primer día yo llevaba unas expectativas muy distintas a las que luego resultaron ser.
    Había cursado en el Ciclo Superior de Educación Infantil, la asignatura de Autonomía Personal, pero ha decir verdad de una forma muy distinta.
    Durante este cuatrimestre hemos aprendido a que nuestros futuros alumnos y alumnas sean capaces de mostrar sus sentimientos, de expresarlos y de saber identificarlos, pero para que ellos lo sepan hacer, primero debemos hacerlo nosotras.
    Hemos llorado, reído, reflexionado y llorado otra vez desde el primer hasta el último día. Por ello quiero agradecer que asignaturas como esta aparezcan en una carrera como es Magisterio Infantil. Creo que este tipo de talleres están llenos de lecciones que son necesarias para ser un buen "sherpa".
    Nada más, muchas gracias por las nuevas experiencias y porque el Taller de Conocimiento de Sí Mismo y Autonomía Personal seguro que será un buen recuerdo a lo largo de este viaje.

    ResponElimina
  3. Hola compañeros/as

    Esta sesión la verdad es que ha sido una de las mejores, lo que más me ha gustado como a muchas de mis compañeras ha sido la actividad de la lana. No pensaba que fuera tan emotivo, sinceramente yo al principio de esta actividad no la tomaba tan enserio, pero a medida que se iba desarrollando me iba dando cuenta de los lazos que nos unen, de las muchas cosas que tenemos en común.

    Me da pena que se haya acabado este año ahora que muchas de nosotras nos conocemos mejor y hablamos más, es lo malo de cambiar cada año de grupo, que coges cariño a la gente al final del curso.

    Quiero deciros que para mí también ha sido un placer trabajar con vosotros y que espero que el año que viene estemos juntos ya que ahora nos conocemos mucho más, en gran parte gracias a esta asignatura, la cual nos ha hecho abrirnos unos a otros que es de lo que trata el Conocimiento de sí mismo y autonomía personal.

    Por ultimo quiero decir que mis expectativas en esta asignatura se han cumplido, e incluso las ha mejorado. ¡Muchas gracias y feliz verano a todos!

    Marta Molina Guijarro

    ResponElimina
  4. Estoy muy de acuerdo con todo lo que anteriormente han dicho mis compañeras. Especialmente, me ha llamado la atención algo que ha dicho mi compañera Ione de Enric: "puede que no tengas mucha experiencia" y creo que está muy acertada con el comentario. Puede que no tenga mucha experiencia con el taller, pero es el mejor ejemplo de que en muchas ocasiones el esfuerzo y la ilusión por algo obtienen mejores resultados que la propia experiencia. Enric desde el primer día nos manifestó su entusiasmo por el taller, por que aprendiésemos y por aprender con nosotras/os, y ahora que ha finalizado creo que todos podemos decir que es un objetivo más que conseguido.

    Supongo que no seré la única que se ha desencantado de este cuatrimestre (en líneas generales). "Plástica", "música"... Insisto en que no sé si coincidiréis conmigo en esto, pero estas asignaturas no han sido para nada lo que yo esperaba de ellas, sobre todo al principio. En esos momentos en los que parece que ninguna asignatura te termina de gustar y vas desmotivada a clase, saber que es lunes o jueves y hay Taller es una pequeña alegría. Sabes que, independientemente de lo que después aprendas, esas dos horas de clase van a ser agradables, algo que no se puede decir de muchas materias más. Así que, para no extenderme mucho, podría resumirlo en que este taller ha sido un soplo de aire fresco en este segundo cuatrimestre (a pesar de que haya sido la asignatura con más carga de trabajo).

    Creo que la imagen de esta entrada representa a la perfección lo que ha sido la asignatura. Para la gente reservada como yo al principio fue un poco complicado eso de hablar de uno mismo, ahora sé que es necesario. La actividad del último día fue muy emotiva porque a medida que iba avanzando las palabras eran cada vez más sinceras. Cuando mis compañeras se agradecían unas a otras el apoyo y la amistad en los momentos difíciles era imposible no emocionarse. Inconscientemente vemos un reflejo de nosotros mismos en los demás, todos tenemos personas a las que tenemos mucho que agradecer y es muy importante que lo hagamos. Especialmente me emocionó la intervención de Consu (aprovecho para desearle mucha suerte con el nene). Creo que todas y cada una de nosotras nos llevamos ese día muchas cosas positivas de la clase, tanto del momento en sí como de las reflexiones que llevamos a cabo después a raíz de ella. En mi opinión no había una manera mejor de terminar esta asignatura, así que agradezco al grupo 9 que preparasen esta actividad porque sinceramente fue una pasada.

    No tengo mucho más que añadir, al final entre la autoevaluación, el blog y la carta creo que puede quedar una idea bastante clara de lo que el taller ha sido para cada una de nosotras. Solo me queda agradecer tanto a Enric como a el resto de mis compañeras y compañeros que lo hayan hecho posible.

    ¡Disfrutad del verano y mucha suerte en todos vuestros proyectos!

    ResponElimina
  5. La meua experiència amb aquesta assignatura ha anat de menys a més. Al principi no hem motivava gens, sobretot quan Enric ens va comentar tota la feina que havíem de fer durant tot el quadrimestre, que si blog, que si unitats didàctiques, que si treballs monogràfics, exposicions i més exposicions. Em vaig agobiar moltíssim.

    Després les classes pràctiques no acompanyaven perquè jo sóc una persona que si no té confiança no m’agrada establir llaços afectius, no sé si m’explique... eixes activitats de tocar-nos, parlar de les nostres coses en persones que no conec i, damunt, en els ulls tancats ja era el que em faltava. Però a mesura que passava el temps, gràcies a eixes classes anava perdent la “por” (o eixa manieta) i anava agafant més confiança amb la gent i amb mi mateixa. Gràcies a eixes classes de coneixement de si mateix i d’autoconfiança m’han fet valorar aspectes importants de la nostra futura feina que abans ni m’havien passat pel cap.

    M’he pogut conèixer un poc més a mi mateixa i a saber conèixer a les demés persones, la qual cosa és molt important alhora de tractar amb els més menuts en un aula. Tot això m’ha fet pensar, reflexionar i voler seguir treballant per aquest camí que, a banda de permetrem obtindre èxits professionals, pense que em donarà les claus cap a la felicitat i satisfacció personal, que crec que està per damunt de totes les coses.

    Després d’expressar el meu recorregut per aquesta assignatura, sols em queda donar-li les gràcies a Enric i tota la classe de 3r T i desitjar-vos un bon estiu i un futur ple d’èxits, tant professionals com personals. Una forta abraçada.

    ResponElimina
  6. Al leer esta última entrada, sentí la necesidad de escribir mi último comentario en el blog. Como bien han comentado mis compañeras, han sido unas clases llenas de emociones y también de ratos divertidos e inolvidables.
    En un primer momento, creo, que todas nos asustamos mucho al ver toda la faena que íbamos a tener que realizar, pero con el transcurso de los días y la asistencia a clase, ya íbamos dejando atrás ese miedo porque veíamos lo constructivas que eran cada una de las sesiones. Como pequeña crítica, me hubiera gustado realizar muchas más sesiones de reflexión, pero sé que el tiempo no daba para más.

    En cuanto al tema de trasmitir todo aquello que sentimos, la verdad, se me hizo un poco difícil, ya que al igual que a alguna de mis compañeras, no soy muy abiertas a expresar todo lo que siento y sobre todo frente a gente que no conozco mucho. También, tengo que decir que una de las cosas que más me ha gustado es que hemos tenido tiempo para conocernos a nosotros mismos, rasgo importantísimo que muchas veces dejamos de lado.

    Para finalizar, esta asignatura no podía terminar de otra forma, ya que con la última actividad me he dado cuenta que somos un gran grupo y sinceramente, voy a echaros mucho de menos, habéis hecho que las clases fueran híper divertidas y cooperativas. También me gustaría decir que este taller no lo olvidare, ya que me ha hecho pensar, reflexionar y por ello he aprendido cosas del día a día que un libro o unos simples apuntes jamás me lo hubiesen trasmitido.

    Os deseo un feliz verano y espero volver a coincidir con vosotros.

    ResponElimina
  7. Buenos días queridos compañeros, en primer lugar felicitar al último grupo ya que, aparte de parecerme interesante el tema de las emociones que eligieron, felicitarles sobre todo por la última actividad que realizaron con nosotros. El juego del hilo del ovillo de lana fue muy gratificante a la vez que sentimental y afectivo, pudimos ver más allá de nuestros compañeros, conocerles mejor y sentir que una gran amistad con todos nosotros es posible, aunque nos hayamos dado cuenta al finalizar el curso.

    En esta actividad las lágrimas brotaron en más de uno de nosotros, y puedo incluirme a mí que pude sentir como las amistades, que un día conocí el primer día de clase en la universidad de valencia, seguirán estando en todo momento cuando las necesite.

    Fueron momentos intensos, momentos de afecto, de verdaderas amistades, momentos sentimentales y sobre todo momentos en los que te das cuenta lo importante que llegan a ser algunas personas en tu vida, y por contrario, sentir la satisfacción de que tú también eres necesaria en su vida.

    Para finalizar, deciros que ha sido un placer inmenso compartir con todos vosotros esta brillante asignatura con la que hemos podido experimentar toda clase de emoción, y daros las gracias por este increíble año, y sobre todo a Enric, quién nos ha dado la oportunidad de saber más acerca de esta asignatura, conocernos profundamente a nosotros mismos y compartir nuestra vida con los compañeros.

    ¡Espero que paséis un gran verano y a ser felices!

    ResponElimina
  8. “Existen personas en nuestras vidas que nos hacen felices por la simple casualidad de haberse cruzado en nuestro camino. Algunos recorren nuestro camino a nuestro lado, viendo muchas lunas pasar, más otras apenas vemos entre un paso y otro. A todas las llamamos amigos y hay muchas clases de ellos. […]

    Te deseo, hoja de mi árbol, paz, amor, salud, suerte y prosperidad. Hoy y siempre… Simplemente porque cada persona que pasa en nuestra vida es única. Siempre deja un poco de sí y se lleva un poco de nosotros. Habrá los que se llevarán mucho, pero no habrá de los que no nos dejaron nada. Esta es la mayor responsabilidad de nuestra vida y la prueba evidente de que dos almas no se encuentran por casualidad.”

    He querido comenzar mi reflexión sobre la asignatura con este fragmento del texto “El árbol de los amigos” de Jorge Luis Borges, que para mí resume el recorrido vivido en la asignatura durante este cuatrimestre. Como la gran mayoría de mis compañeras, comencé la asignatura sintiendo un poco de agobio y ansiedad tras conocer todos los contenidos, los trabajos y la metodología que íbamos a trabajar. Me sentí tan frustrada que incluso me planteé dejar de asistir a las clases y presentarme al examen ya que cada vez que teníamos clase, entraba en tensión.
    Con el transcurso de las sesiones me iba calmando y concienciándome de que en el fondo la primera impresión que tuve no iba a condicionarme para participar en la asignatura y mi bloqueo poco a poco iba desapareciendo.
    Ahora que ya hemos acabado las clases, mi balance de la asignatura es positivo. Hemos aprendido contenidos de una manera más activa y práctica y utilizando métodos innovadores como la participación en este blog. Además, yo que soy una persona a la que le cuesta mucho abrirse a los demás y expresar mis sentimientos y emociones, he aprendido que hacerlo no es malo, aunque en un principio cueste, pero que en el fondo deberíamos hacerlo más a menudo. La gente solemos pensar que a veces no hacen falta palabras para transmitir a los demás, pero es un error.
    Me he divertido mucho realizando las actividades planteadas tanto por Enric como por los compañeros y me han permitido relacionarme con gente nueva o con gente que casi no había cruzado palabra durante el curso. Por todo esto, quiero dar las gracias a Enric, por favorecer esta relación entre todas las personas de clase y también, dar las gracias a mis compañeros, porque formamos un gran grupo y hemos vivido momentos que siempre recordaremos.

    ResponElimina
  9. Mi mentalidad hacia la asignatura ha ido evolucionando a lo largo del cuatrimestre. No tiene nada que ver con la mentalidad del primer día al último.

    Yo realice el Ciclo Formativo Superior de Educación Infantil, por tanto, una de las asignaturas que se imparte es Autonomía Personal. No por ello sabia más o menos que las demás de mis compañeros, pero he de decir, que he aprendido mucho más y he currado más que en el modulo. Enric no has metido caña desde el minuto uno, con las UD, los monográficos, el blog, las recesiones, pero a la vez nos ha enseñado a ver como todos tenemos defectos, que no estamos tan mal como nos vemos, que el espejo nos miente muchas veces. Hemos vuelto a nuestra infancia. Hemos vuelto a jugar como niños. Hemos vuelto a ver que de un simple papel de periódico puede ser otra vez una capa, un avión…etc.

    Ha hecho lo que ningún profesor ha sabido hacer, que entre nosotros nos abramos y dejemos la vergüenza a un lado. Nos ha enseñado que todo aquello que queremos inculcarles a los más pequeños, nosotros primero tenemos que hacerlo y creerlo. Si a un niño le enseñas que no pasa nada por ser diferente a los demás, mientras tú te ves diferente y no estás a gusto con tu cuerpo, no sirve de nada.
    Nos ha dado la oportunidad, en cada exposición de las UD, de ser “profes” por unas horas y practicar con nuestros compañeros.

    Solo decir por último, que una imagen vale más que mil palabras. Claro ejemplo el de último día de clase. Todas estábamos llorando. Conseguimos ser una piña, ser un equipo. Se consiguió que aquellas personas que les costaba más transmitir los sentimientos, lo hiciera. Personalmente, yo soy una persona muy abierta, muchos ya me conocéis, pero a lo largo de este cuatrimestre he podido conocer mejor a mis compañeros de clase. Y ellos a mí.

    Solo desearos un feliz verano y que se preparen las escuelas, porque tenemos un buen equipo de futuros profesores.

    Cynthia Cañete Fernández

    ResponElimina
  10. Que tarde más emotiva… llena de sentimientos, recuerdos, miradas, sonrisas, complicidad, buena gente, buenas palabras… un aula P2/12 repleta de grandes personas.
    Para nada hubiera imaginado que la tarde fuera a terminar de la manera que acabó, una gran despedida.
    Como bien expresé el pasado día 22 de mayo para mí este taller a significado mucho ya que yo el primer día de clase empecé con una mentalidad y tal día como el pasado 22 terminé con otra. Como alumna de cuarto curso pensaba cursar este taller trabajando lo mejor posible y que por favor pasará lo más rápido posible; conforme han ido pasando las semanas he ido conociendo a grandes personas, viviendo experiencias, realizando grandes trabajos, conociéndonos poco a poco cada día más y puedo decir, que en tan solo unos meses me llevo a grandes personas en mi corazón. Estoy contenta y orgullosa de pertenecer al grupo de taller de conocimiento de sí mismo y autonomía personal.
    Ha sido un camino muy corto pero a la vez muy intenso, dónde no hemos parado de aprender y trabajar. Estoy segurísima que todas y cada una de nosotras seremos unas magníficas maestras, ya que en cada opinión, en cada trabajo, en cada exposición… se ha ido percibiendo el interés y el amor con el que vemos esta profesión, LA ENSEÑANZA.
    No paro de recordar aquella dinámica con el ovillo de lana… lagrimas cayendo por nuestras caras, emociones a flor de piel, sentimientos desbordados, pensamientos y más pensamientos, recordando buenos y malos momentos…
    El camino llega a su fin pero puedo aseguraros que siempre voy a recordar a este grupo, a este profesor y en especial a vosotras chicas…. Grupo: SEÑOS DE INFANTIL.
    Os mando desde este comentario a todas y cada una de vosotras un abrazo y un beso enorme, y espero de corazón que podamos encontrarnos en un futuro, en colegios, escuelas infantiles…sería una gran señal.

    Saludos y hasta siempre compañeras.

    Victoria Cariñena Mejias

    ResponElimina
  11. Me gustaría en este último puente entre mis compañeros/as y yo decir que a lo largo de este viaje he ido conociendo y descubriendo a una serie de personas de las que estoy muy contenta haber podido conectar, con una de ellas surgió esa conexión precisamente en una sesión de esta asignatura, otras las he ido conociendo a lo largo de los trabajos de esta y otras asignaturas y al resto prácticamente a final de curso, y es una pena porque son personas estupendas y me hubiera gustado profundizar más. Aunque no todas las conexiones han surgido en tercero, de segundo pasando por tercero me llevo una gran persona en la que con solo mirarnos nos entendemos. También me gustaría decirle a Consu (y es el único nombre que voy a dar) que me alegro mucho de que vaya a ser mamá, si soy sincera me di cuenta de que estaba embarazada casi desde el comienzo de este cuatrimestre, en cuanto la vi unas cuantas veces lo supe, no se le notaba pero yo sí, la conozco desde primero y su cara y su cuerpo no era el mismo, además yo también he estado embarazada y eso se nota, su cara no era la misma. Consu, nunca te dije nada no porque no me interesara sino porque noté desde el principio que no lo querías contar, sí a tus más allegadas pero no al resto de clase, hasta que has podido lo has llevado con discreción, y yo pues no quise cruzar esa barrera por si no era bien recibido mi comentario, bueno, aunque sea desde aquí darte mi enhorabuena y decirte, si aceptas este consejo, que disfrutes al máximo de tu bebé y de cada minuto de su vida, ser madre es lo más bonito que le puede pasar a una mujer, pero eso no se sabe hasta que no se es, yo misma he evolucionado mucho como persona desde que soy madre, simplemente es maravilloso.

    Y por supuesto no me puedo despedir de este blog y de esta asignatura sin darles las gracias a mi batallón, a mis amigas, a mis hermanas, que desde primero y tercero hemos reído, hemos llorado, nos hemos enfadado, nos hemos abrazado, hemos pasado por muchísimos momentos, la gran mayoría buenos, que no los cambiaría por nada. Gracias por estar ahí a las buenas y a las malas. GRACIAS, GRACIAS, GRACIAS.

    Tan solo me queda deciros a todos y todas que ha sido un placer ser parte de este grupo y que os deseo lo mejor de todo corazón, y ahora... A DISFRUTAR DEL VERANO!!!

    ResponElimina
  12. Lo mando en dos veces que en una no me ha dejado, sorry :)

    ResponElimina
  13. Llegados al final del camino, podemos echar la mirada hacia atrás, y observar todo lo que hemos vivido y aprendido durante esta asignatura. Mientras escribo, de nuevo me emociono al recordar todo lo que hemos experimentado juntos. Al igual que ha comentado mi compañera Ione, pienso que esta es una de las asignaturas más provechosas de la carrera, pero también he de puntualizar un aspecto, y es que una asignatura no es productiva o improductiva, divertida o aburrida, sino que es el profesor el que la hace. Por ello, quería agradecer a Enric el entusiasmo que mostró con esta asignatura desde el principio, la verdad es que desde aquella primera clase, ya me transmitió buenas expectativas con su sinceridad y acercamiento. Esto demuestra que vale más la voluntad y el esfuerzo que una persona pueda poner en algo, que la experiencia que pueda tener.
    Pienso que con esta asignatura hemos aprendido a tener una mirada más amplia de las cosas, a exteriorizar lo que llevamos dentro, a mantener una actitud positiva frente a las cosas, a demostrar afecto a las personas, a luchar en equipo… y también a llorar como niños, tal y como lo hicimos en la última sesión. No podía haber mejor final para despedir la asignatura que este, en realidad fue el momento que pudo resumir todos esos momentos vividos y que nunca se olvidan. Y finalmente, decir que espero poder transmitir también estos valores a mis futuros alumnos/as y a las personas que me rodean, para poder continuar bordando esta gran tela de araña. Con todo esto me despido, ha sido un placer trabajar con todos vosotros.

    ResponElimina
  14. Hemos llegado al final de camino de nuestro taller y con él, la última exposición de las unidades didácticas. Esta exposición ha ido más allá de todo lo que nos puede aportar como futuras docentes.
    En ella hemos podido vivir muchos momentos de emoción en los que nos hemos expresado y hemos sentido como en ninguna clase. Para mí este día ha sido más que el final, el principio de una nueva etapa en la que he conocido a personas maravillosas como sois la gente del grupo y nuestro profesor Enric.
    En gran parte le debemos a él el resultado de este final, porque aunque él nos diga que lo hemos creado nosotros, “algo no pasa si dos personas no quieren”, en este caso, el clima, el ambiente y el aprendizaje que hemos creado a lo largo del taller, lo hemos creado entre todos, pero con su filosofía y sus ganas de hacernos ver que en la vida, más allá del aprendizaje didáctico, se encuentran nuestras emociones y nuestra forma de expresarnos.
    Desde aquí me gustaría felicitar a nuestras compañeras del grupo 9, ya que han sabido aportar lo necesario para que siempre recordemos su unidad didáctica y jamás olvidemos este último día de clase.
    Y ya que es el último comentario, me gustaría compartir con vosotros mi más sincera enhorabuena, a todos y cada uno de los grupos que habéis formado este taller, porque hemos aprendido unos de otros y nos hemos aportado grandes conocimientos, pero sobretodo porque en vosotros se observa a gente “muy humana” y estoy segura que todos conseguiréis, ¡lo que os propongáis!
    ¡Un abrazo muy grande!
    Ester

    ResponElimina
  15. Buenos días,

    En primer lugar, dar las gracias a mis compañeras por las felicitaciones sobre la unidad y las actividades planteadas y deciros que las gracias os las damos nosotras por haber participado en nuestras actividades y hacer que se convirtieran en actividades llena de sentimientos y emociones.

    En segundo lugar, felicitar a Enric por este taller, creo que has hecho muy buena labor, que has sacado muchas cosas buenas de nosotras, que has sabido mezclar muy bien la práctica con la teoría y que las prácticas que has propuesto han sido muy motivadoras y útiles. Me ha gustado mucho la metodología que has utilizado. Creo que todos nos llevamos recursos útiles y muy buenas experiencias de este taller.

    Por último decir que me alegro de haber conocido a muchas de vosotras y que aunque como habéis dicho algunas de vosotras, se ha notado que cada una tenía su grupo, pero gracias a todas las actividades y dinámicas que hemos realizado para que nos tocara con otras personas eso ha hecho que conozcamos a las demás, aunque nos ha faltado un poco de más tiempo.

    Sin más demora, os deseo a todos un feliz verano.

    ResponElimina
  16. Buenas tardes compañeros y compañeras:
    Ha llegado el momento de la despedida. La verdad, es que no me gusta nada, pero no podía irme de aquí sin plasmar el último pensamiento sobre este blog y sobre este grupo.
    Ha sido una sorpresa todos los comentarios que nos habéis dedicado. Hemos leído cada uno de ellos y queremos deciros que gracias, pues si nosotras conseguimos arrancar un pedacito de vuestros corazones y expresar lo que sentíais sin tapujos y olvidándoos de cuantas personas hubieran delante…vosotras habéis conseguido que nos sintamos orgullosas y satisfechas de todo el trabajo que hemos estado realizando en estos cuatro meses.
    No hay nada más gratificante que recibir la recompensa tras un largo esfuerzo. Y es que no os imagináis lo que significó para nosotras que os abrierais con tanta sinceridad, pues conseguimos alcanzar nuestro objetivo de transmitir la importancia de expresar los sentimientos y emociones, y si a esto le sumamos que lo hayáis valorado tan positivamente, pues no nos queda más remedio que decir que esa ha sido sin duda la mejor de las recompensas, y que ha sido gracias a vosotros/as.
    En ocasiones sentimos pudor o vergüenza por decir a aquellos que tenemos cerca lo mucho que los necesitamos, pero basta con hacerlo una primera vez para romper esa barrera, y después solo existe la sensación de felicidad y liberación por haberlo hecho. Así nos hemos sentido nosotras al leer vuestros comentarios de agradecimiento y de felicitaciones, muy gratificadas y felices.
    Personalmente, también agradezco a todos vuestro interés por mi estado y vuestras felicitaciones, a pesar de mi discreción me he sentido muy cuidada y resguardada. Gracias por respetar mi decisión de no decirlo hasta el final. Debéis saber que si no lo compartí antes con todos es por el miedo a lo que pudiera pasar, pero ahora sí puedo decir que está todo perfecto y que estoy deseando que llegue el momento de ser mamá. Gracias.
    En cuanto al grupo, no puedo decir mucho que no hayáis dicho ya, y es que ha sido genial trabajar con todos pues conseguisteis crear ese clima de tranquilidad y buenas vibraciones, y por eso habéis hecho de esta asignatura algo agradable y enriquecedora. Me llevo buen recuerdo de este grupo 3t. Sin más, me despido de todos y cada unos de vosotros hasta el curso siguiente, pues segura estoy que nos volveremos a cruzar. Un saludo y ¡¡¡feliz verano a todos!!!

    ResponElimina
  17. Bona nit, l'altre dia vaig entrar al bloc i vaig escriure un comentari, i avui revisant-los he vist que no es va penjar... És de fa una setmana, vos el deixe tal qual el vaig escriure:

    Hola xiques!! Abans que res, donar-vos la enhorabona per el treball realitzat en la Unitat Didàctica i per la brillant exposició que vareu fer. Sense cap dubte, va ser la més indicada per a acabar el curs amb tant bones sensacions.

    Considere que les dinàmiques que vam fer van ser molt originals i creatives, des de la utilització de les TIC, passant per el taller de cuina on a banda de treballar les emocions també treballàrem el gust i el tacte, i com no... vàrem berenar d’allò més agust! I acabant amb el joc dels sentiments i el emocionòmetre.

    M’agradaria destacar l’activitat de “La tela d’aranya”, on cadascuna de nosaltres ens vam obrir i vam expressar ens nostres sentiments cap a alguna companya. Considere que és una pràctica totalment enriquidora tant per als nostres alumnes com per a nosaltres, ja que de vegades no ens ve gens malament expressar el que sentim cap als altres.

    L’únic petit inconvenient que vaig veure, va ser que a l’hora de fer-nos el sandvitx ens vau dir que en el cas de que algú fora al•lèrgic a algun aliment, en portaríeu d’altres perquè pugueren participar tots, no obstant, no ho vau fer en la pràctica i una companya nostra tenia intolerància no va poder realitzar aquesta activitat. Aleshores pense que haguera estat molt bé que hi hagueren diversos aliments per poder fer front a un imprevist com aquest.

    I per últim, m’agradaria comentar-vos una activitat que pot ser molt interessant per portar-la a la pràctica i que tracta els sentiments. Parle “El pot de les bones noticies”, on al llarg del curs quan algun xiquet tinga una bona noticia, haurà de escriure-la en un paperet (amb ajuda de la mestra en cas de que no sàpiga) i ficar-lo dins del pot. A final de curs, la mestra l’obrirà i tots podran conèixer o recordar les bones noticies que han sorgit durant tot l’any.

    De nou, felicitats per tot el treball fet i gràcies per les experiències que ens heu oferit!

    ResponElimina
  18. Bon dia companyes!

    No cal ja que us done l'enhorabona per la fantàstica exposició de l'última sessió!
    Considere que cap altra activitat hagués estat més encertada per al moment en el que estàvem, ja que era un acomiadament no sols de l'assignatura, sinó de relacions amb molts i moltes companys i companyes.

    Com ja ha comentat la meua companya Sandra, l'únic inconvenient que vaig observar va ser el del berenar. Parle com a "afectada", ja que al tractar tot el berenar de menjars de xocolate, se'm va fer impossible menjar res (a no ser que menjara sòls el pa). Considere, que no està malament dur més varietat d'aliments, per si ens trobem alguna vegada amb una situació com la que va ocórrer. A més, podria ser que el xiquet/a afectat en aquest cas, es sentira un poc desplaçat, és per això que seria recomanable dur un poc de tot.

    Exceptuant aquest incís, la resta de la sessió va ser immillorable!

    Per acabar m'agradaria aportar un joc semblant al que vam fer a classe per tal de millorar l'autoestima dels nostres alumnes: EL JOC DEL FOCUS. Consisteix en fer un cercle amb tota la classe i un a un van eixint al centre; es tracta de que quan un xiquet esta al centre del cercle, la resta de companys ha de dir qualitats positives d'eixa persona.

    Doncs, aquestes eren les meues aportacions, moltes felicitats xiques i a seguir endavant!

    ResponElimina
  19. Doncs, serà cosa de fer la meua despedida també. En realitat no tenia pensat fer-la però després de llegir-vos cada dia, m´he animat.. estic en tots els "saraos"..no vaig a mancar en aquest... :-)

    Poc he de dir més que no s´haja dit ja. Amb 4 paraules podríem descriure el que aquesta assignatura ha significat per a nosaltres: respir - unió - cor - mirada.
    Respir, perquè ha sigut la bocanada d´aire d´entre la densitat en què es pot convertir la universitat.

    Unió, perquè els llaços que s´han establit en tot el grup-classe, professor inclòs, perduraran en la nostra memòria i cor per a sempre.
    Cor, perquè ha sigut la peça clau mitjançant la qual s´ha desenvolupat l´assignatura i, a partir d´ahi, se´ns ha convidat a caminar.
    Mirada, perquè la nostra mirada cap a la docència infantil ha canviat per complet. Ara som capaços d´anar més enllà d´uns coneixements, d´unes idees, d´un mirar tendre... ara podem afirmar que som emocionalment competents i que som capaços de fer sentir al nostre alumnat el que Enric ens ha fet sentir a nosaltres.

    És per això que, des d´ací, agraïr eixes ganes per voler canviar-nos a nosaltres, que som el present i el futur a la vegada. Canviant-nos a nosaltres, estàs canviant l´educació de futures generacions les quals tindrem la sort de conèixer i caminar junt a ells i elles.

    Per això Enric, Gràcies per caminar amb nosaltres.

    ResponElimina